غزلی  پاییزی  ،       پیشکش      بهار زندگی  ام ، همسر مهربان  و هنرمندم" زیبا" ، در     پنجمین  سالگرد  پیوندمان

پاییز    ،       خاطره ای    دل فریب   بود

فصل شروع  نگاهت    ،  نجیب بود

از زیر       مانتویت ، آن   آستین سرخ

جام نخست   شرابی   عجیب        بود

آن گونه های وسوسه    ،     وقت سلام

در     دیده ی      آدم   ، تکرار سیب      بود

ای  آشناترین      ،   روزی که دیدمت

دیدم  که    در       دلم  ،حسی    غریب      بود

پاییز         آشنایی     ، گرچه     فریب    دل

یک عمر  ،    خاطره ای دل فریب بود

 کاش ...

کاش به جای  آن که

جنگلی مه گرفته باشی

باغچه ای خندان بودی

تا مردی

از تو گلی بچیند

نه این که در تو گم شود

**

 کاش به جای  آن که

کوهی غم زده باشی

تپه شادابی بودی

تا مردی در دامنت بیاساید

نه این که  بر دلش سنگینی کنی

**

کاش به جای  آن که

دریایی طوفان زده باشی

چشمه آرامی بودی

تا مردی از تو سیراب شود

نه این که در خود غرقش کنی

**

کاش به جای  آن که

زنی زیبا باشی

دختر کوچک مردی بودی

که دوست داشتن را به تو می آموخت

نه این که بی وفایی هایت را تلافی کند

***

به یاد اسماعیل خویی

   با درودی دیگر بر اسماعیل خویی عزیز ـ شاعر شعور و خروش  جاودان  . به واقع از شعر خوب نمی شود  گذشت  ،  حتا اگر چله ای بر آن گذشته باشد  .  این شعر بلند خویی عزیز را - گستاخانه - کمی کوتاه کرده ام  و چون  از حافظه نقلش می کنم  ، هراسانم که واژه ای از آن را نیز برانداخته باشم . چنین مباد .

 می  خانگی

از حال من پرسید ،

لبخنده ام خاموش با او گفت :

" من خوبم ، آری

خوب و تنهایم

تنهایم و خوبم ... "

**

... دیدم نگاهش می رمد

پرسنده و جویا

و  دیگری را در پس دود و صدا می جوید او

گویا ...

**

لبخده ام پژمرد

خاموش تر شد ،

خونم خروشان در سکوتم ،

باز دندان بر جگر افشرد :

"تنها منم ، من ، من

موجی جوانم

گیج و سرگشته

صد بار رفته ، صدهزاران بار برگشته "

**

مثل همیشه

باز اندوهم

گوید :

"شادی پیوستن شما را باد

حتا بزرگی های وارستن شما را باد .

تنها منم

کز جرعه اول

پذیرفتم سرشتم را

تنهایی ام را

سرنوشتم را  "

**

تنها منم

که گریه ام می گیرد از تصویر افتادن

وقتی که می بینم

انبوه شاهینان بی پر را

 بر سفره ای از لاشه کرکس "

**

آن سوی سرد نیمه شب

در کوچه های پرسه و پرسش

تنها منم

ای هرکس ، ای هرکس !

(فروردین ۱۳۴۹- تهران - از کتاب : رهروان دریا )

پنج دوبیتی دانشگاهی  

۱)

خودش را بچه ای مثبت نشان داد

نشان از بچه های  درس خوان داد

شنیدم   آخر    ترم      گذشته  ،

یکی دیگر به جایش امتحان داد

**

۲)

امان از این همه مشروطی تو

و از موهای مثل طوطی تو

از این موها و مشروطی گذشته

مرا دیوانه کرد این شوتی تو !

**

۳)

به دستش تلفن همراه آمد

و بر تن مانتوی کوتاه آمد

بدین آرایش جشن عروسی  ،

چرا ایشان به دانشگاه آمد ؟!

**

۴)

به دانشگاه رفت و باوری یافت

میان این همه سرها ، سری یافت

 از این گونه  تعارف ها  گذشته  ،

خدا را شکر  ، خانم شوهری یافت !

**

۵)

جواب پرسشم را دیر می داد

و هی می برد حرف خویش از یاد

گمان کردم کمی ذهنش خراب است

ولی دیدم : اس ام اس  می فرستاد !

*** 

نگاهی به شیوه ای دیرین در خود فریبی و دیگرفریبی در این سرزمین

از چنگال گرگ تا دندان گرگ

حکایت جالبی منسوب است به ابوعیناء از ادیبان ، شاعران و حاضرجوابان مشهور عرب که نابینا نیز بوده است . گویند بامدادی به سویی روانه بود که بوالفضولی می بیندش و با شگفتی بسیار می پرسد : ای ابوعینا ! این تو هستی ؟! در این پگاه به کجا می روی ؟ ابوعینا پاسخ می دهد :

به مناسبت یک صد و پنجاهمین سال ترجمه رباعیات خیام

به زبان انگلیسی از سوی فیتز جرالد :

رباعی ای از خودم تقدیم به خیام :

 روزی که به کار خلق فرجام دهند

در دوزخ و در بهشت آرام دهند

ای کاش در آن لحظه تشویش به من

یک جرعه از آن باده خیام دهند

نام بلند خیام

شاید  در جهان کمتر شاعری توان یافت که همچون خیام  ما ، این مایه اندک شعر سروده  باشد ، در آن اندک سروده  نیز جای تردید فراوان باشد  و آن گاه چنان به شاعری نام  برآورد  که هر جا نامی از نوعی خاص از شعر است ، همگان او را سرآمد آن گونه شعر بشناسند . جاودانگی نام خیام اما ؛ تنها بازبسته توانایی او  در این  شیوه شاعری نیست  ؛ توانایی ای که بازشناسی آن در میان انبوه رباعیات منسوب به او ، دست کم نبوغی هم پایه نبوغ سراینده اش می خواهد .

غرلی تازه که هیچ چیز آن تازگی ندارد جز رنج یادآوری خاطراتی که انسان  می پندارد دفنشان کرده  اما در واقع  ، خود زیر آنها دیری است که دفن شده است  :

من آرزو ها را به تو بخشیدم و دیدی

از آرزو پر هستی و لبریز تردیدی

امّید با هم بودن و ماندن کنار هم

وقتی فقط از سوی من باشد  ، چه امّیدی ؟!

چشمانت از بس در بهار و باغ ها گم بود

قدر گلی را که به تو دادم  ، نفهمیدی

دستان گرم و خالی ام را آشیان کردم

هرگز نفهمیدم چرا ننشسته  ، رنجیدی

گفتم بیا و سایبانم  باش ، ای خورشید !  

اما تو در ویرانه ها   ، بر خاک تابیدی

تنها همین تصویر از تو یاد من مانده :

در تیرگی ها گم شدی  ، با سایه رقصیدی

ما خاموشیم

چونان گلوله هایی که در خشاب خاموشند

یا همچون حیوانی زخم خورده

 که خونش

به اندرونش می ریزد !

(ترجمه  شعری از ناظم حکمت )

***

غزلی از سال ها پیش که بیشتر مناسب این روزهاست :

با دشنه های خونین  ، در انتهای بازی

مست غرور خویشند ، این فاتحان تازی

گردنکشان شکستند در انهنای تقدیر

در زیر چکمه ها مُرد رویای سرفرازی

وا  خسروانه دیهیم  ، وایا به ایزدی تخت !

برجای هم نشینند: خوکی ، سگی ، گرازی

ما را به هیزمی سوخت ،دیگ دروغ و تزویر

باید بسوزی ای دل ، با سوختن بسازی

این است آن چه با هم دادنند جان ما را :

یک لحظه زنده بودن ، مرگی به این درازی

غزلی برای پسرانم

    سرانجام  پسرانم ، پیروز و پارسا به دنیا آمدند .

 برای آنها غزلی سروده ام     :

ز دوردست ترین ها ، برابرم هستید

فرشتگان نجات مکررم هستید

چرا ز پای بیفتم که در سپردن راه

دو یار من پس از این و دو یاورم هستید

در این زمانه سوزان ، در این کویر سراب

شما دو سایه افتاده بر سرم هستید

به کورچشمی این قیدهای دستوری

هنوز ، دوباره ، باز ، دیگرم هستید

شما دو برگ جدید شکفتن عشقید

گلِ تمام غزل های دفترم هستید

نه این که من پدرم بعد از این ، شما فرزند

به رسم کهنه رفیقان برادرم هستید

هرچند ز خود بریده  نومید خودیم

خوشبین به صلاحیت و تایید خودیم

تا خلق گمان برند با خود خوبیم

هی در پی افتتاح و تمدید خودیم

هرچند دیگر در دلم اندوه و ماتم نیست

حال و هوا و شور و شوق عاشقی هم نیست

فرق فرود و اوج را دیگر نمی فهمم

حتا رسیدن هم برایم حس مبهم نیست

مستم نمی سازد کلام شاعران دیگر

گرچه شراب و شعر ، در اطراف من کم نیست

از مرگ شادی ها ندارم غصّه ای ، هرچند

حتا یکی از روزهایم بی محرّم نیست

با این همه ، با آن که دلگیرم من از عالم،

چشم امیدی هرگزم از اهل عالم نیست

تا آن که شاید این ورق یک روز برگردد

با بی خیالی زنده ام ؛ تا زنده ام ، غم نیست

    چرا یهودیان این قدر قدرتمندند؟! 

دکتر فرخ سلیم

روزنامه نگارمستقل اسلام آبادی

   در تمام دنیا تنها 14 میلیون یهودی وجود دارد ؛ هفت میلیون در آمریکا، پنج میلیون در آسیا، دو میلیون در اروپا و یکصد هزار نفر در آفریقا. در برابر هر یهودی در دنیا ، یکصد نفر مسلمان وجود دارد.با اینحال یهودیان بیشتر از یکصد برابر قدرتمندتر از تمام مسلمانان هستند.آیا هرگزمتعجب نشده اید که چرا؟

 جامعه شناسی افکار عمومی در ایران

  ابراهیم نبوی - پنجشنبه 20 تیر 1387

شاید به این موضوع فکر کردید که چرا در ایران هیچ وقت " نظر" مردم قابل پیش بینی نیست ‏و به همین دلیل هم " نظرسنجی" جواب نمی دهد و بر اساس نظرسنجی علمی هم نمی توان ‏چیزی را پیش بینی کرد. مثلا برخی می گویند حداقل نود درصد مردم ایران مخالف ‏جمهوری اسلامی و طرفدار برکناری حکومت اند، از طرف دیگر تقریبا همه اصلاح ‏طلبان معتقدند که 75 درصد مردم کشور طرفدار اصلاحات اند، و یک واقعیت دیگر این است ‏که جمهوری اسلامی معتقد است که حداقل 99 درصد مردم ایران با تغییر حکومت در ایران ‏مخالفند و طرفدار اسلام و انقلابند.

 کاج حیاط ما

  مامان دیگر حرفی نزد، مثل آن وقت هایی که پدر چیزی را به طرف دیوار پرت می کرد و مامان دیگر چیزی نمی گفت ،ساکت ایستاد و به ظرف های نشسته توی ظرفشویی زل زد.

سه شعر طنز از عقرب الشعرا  :

عجب چیزی است

آن چشم های آبی خون خوار، عجب چیزی است

حقا که لنز تازه سرکار ، عجب چیزی است

حسن خدادادی اگر افسانه شد دیگر

شلوار تنگ و مانتوی قردار، عجب چیزی است

این فعل اگرچه اکثرا با حال می آید

شش حالتش در صیغه سردار ، عجب چیزی است

آن روح قدسی همنشین گر با مدد گردد

داخل شود بی مانتو و شلوار ، عجب چیزی است

آن هاله نوری که دور کله بعضی است

دور از حضور جمله حضار ، عجب چیزی است

***

 فکر سانسور

ای هنرمند مردمان پپه

فکر سانسور این قدر نکنید

بارها کرده اید امضا جمع

فایده داشته مگر نکنید

مهر ارشاد اگر به کاری خورد

وانگهی نام آن اثر نکنید

جز به تایید هسته و این ها

هنر از خود دگر به در نکنید

این همه رنج از هنر برخاست

دنده تان نرم  باد هنر نکنید

بهر تایید این جفنگیات

مهر ارشاد را هدر نکنید

 نادر ابراهیمی

ترانه ای برای ترانه ها

کار تازه ای است به یاد کودکی هایم که از ترانه های ماندگار زندگی ام رنگ و بو گرفته و  گویی هر ترانه ای ،بخشی از  احساسات  جا مانده در لحظه های پر سوز  نوجوانی و جوانی بی سامان مرا، چون دیگرانی بسیار، به دوش  برکشیده ، تا امروز و  فردایم  با خود آورده است .خواسته ام این حس نوستالژیک و از دست دادگی را گفته باشم ؛ بدین امید که اگر به چشم کسی از خوانندگانمان خوش آید ، ما را از خبرش بی خبر نگذارد؛ بادا :

یاد ترانه

از تب ترانه پر بود

شب عاشقانه هامون

شور و ناز و عشوه می ریخت

از لب ترانه هامون

***

مستی  مون تموم نمی شد

ته کوچه سار آواز

لذت خاطره می شد

آخر ترانه ، آغاز

***

توی لحظه لحظه هامون

این همه تیره نبودیم

مثل آدمای مرده

رو به هم خیره نبودیم

***

واژه های عاشقانه

این همه وحشی نبودن

جز به لطف و شرم و احساس

شاعرا   نمی سرودن

 ***

نازنین بانوی شعرا

لیلی شیرین ما بود

عطر وحشی تمنا

توی آسمون رها بود

***

دلمونو جا گذاشتیم

یه جایی گوشه آواز 

سرنگون شدیم من و تو

 به زمین ، از اوج پرواز

***

کو ترانه ای که این دلو دوباره دیوونه کنه

نغمه ای کو که خرابه های غمو میخونه  کنه

***

دیگه آوازی نداریم

سوزی و سازی نداریم

وقتی آوازی نباشه

شوق پروازی نداریم(۲)

چند شعر خوب

  قصه ما

موش به سوراخش مي‌خزد

لاك‌پشت به لاكش

و شترمرغ

سر در شن فرو مي‌كند

اما قناري را اگر بترسانند

مي‌پرد به آغوش آسمان

***************

 اینجا کنار پنجره – تنها نشسته ام

؟

 این روزها سخاوت باد صبا کم است

یعنی خبر ز سوی تو این روزها کم است

اینجا – کنار پنجره – تنها نشسته ام

در کوچه ای که عابر درد آشنا کم است

من دفتری پر از غزلم ، ناب ناب ناب

چشمی که عاشقانه بخواند مرا ، کم است

باز آ ، ببین که بی تو در این شهر پر ملال

احساس ، عشق ، عاطفه ، یا نیست ؟ یا کم است

اقرار می کنم که در اینجا ، بدون تو

حتی برای آه کشیدن ، هوا کم است

دل در جواب زمزمه های "بمان" من

می گفت:"می روم "، که در این سینه جا کم است

غیر از خدا ، که را بپرستم ؟ تو را ، تو را

حس می کنم برای دلم یک خدا کم است

*******************

در غبار خویش

حسن یعقوبی

 

عمریست مثل سايه گمم در غبار خويش

آرام و سرد مي گذرم از كنار خويش

چون ساعتي تكيده و تنها تمام عمر

ماندم به روي طاقچه ي روزگار خويش

گويا كه سال هاست به پايان رسيده ام

مانند شمع سوخته اي بر مزار خويش

خاكستري رها شده ام در نگاه باد

انگار كرده شعله ي آن چشم، كار خويش

دارم قدم قدم به تو نزديك مي شوم

از لحظه اي كه دور شدم از مدار خويش

*****************

کفتارها

 

سعید بیابانکی

 

 

مستان خوشند امشب و هشیارها خوشند

دف ها به رقص آمده و تارها خوشند

یادش به خیر یک دم از این دشت رد شدی

خوش باش ای نسیم که نیزارها خوشند

این خشت ها چقدر ترک خورده اند ...آه

اینجا چه کوچه ای است که دیوارها خوشند

تا این کلاغ های سیه چرده زنده اند

با آن که ناخوشند سپیدارها خوشند ..!

آه ا ی چنار پیر در این بی کسی نمیر

عمری است با تنفس تو سارها خوشند

مارا برادران به کلافی فروختند

ما هم خوشیم چون که خریدارها خوشند

تنها پلنگ زخمی این کوهسارهم

امشب به خون نشسته و کفتارها خوشند ....

 چند شعر از خودم

     اتفاق   

در دلم احساس سردی  اتفاق افتاده است

پیکرم یخ کرده ، دردی اتفاق افتاده است

باد پوچی می وزد در تار و پود بودنم

مرگ  تدریجی مردی اتفاق افتاده است

تلخ و تنها مردن یک جنگجوی بی غرور

در سر انجام نبردی اتفاق افتاده است

برگ برگ دفترم از این خبر سرگشته اند

ابتذال فصل زردی اتفاق افتاده است

***

این همه تلخی و سردی ، این همه پوچی و درد

 من نمی گویم تو کردی ،اتفاق افتاده است

 هنوز

هنوز گرم شرابم ، هنوز مست غرورم

هنوز خون به دلم می کنند و باز صبورم

هنوز  سایه ام از کوه ها نیامده  پایین

 هنوز لرزه  بر اندام  ره فکنده عبورم

هنوز غرق دریغند کشند بر سر دارم

هنوز همره بیمند کنند زنده به گورم

هنوز عاشقم ، آری ، و ترسشان همه این است

 به شور و شر بکشاند قبیله را شر وشورم

***

و هرگز عشق نمیرد که من ز دولت عشق است

هنوز گرم شرابم ، هنوز مست غرورم