چونان گلوله هایی که در خشاب خاموشند

یا همچون حیوانی زخم خورده

 که خونش

به اندرونش می ریزد !

(ترجمه  شعری از ناظم حکمت )

***

غزلی از سال ها پیش که بیشتر مناسب این روزهاست :

با دشنه های خونین  ، در انتهای بازی

مست غرور خویشند ، این فاتحان تازی

گردنکشان شکستند در انهنای تقدیر

در زیر چکمه ها مُرد رویای سرفرازی

وا  خسروانه دیهیم  ، وایا به ایزدی تخت !

برجای هم نشینند: خوکی ، سگی ، گرازی

ما را به هیزمی سوخت ،دیگ دروغ و تزویر

باید بسوزی ای دل ، با سوختن بسازی

این است آن چه با هم دادنند جان ما را :

یک لحظه زنده بودن ، مرگی به این درازی

غزلی برای پسرانم

سرانجام  پسرانم ، پیروز و پارسا به دنیا آمدند .

 برای آنها غزلی سروده ام  :

ز دوردست ترین ها ، برابرم هستید

فرشتگان نجات مکررم هستید

چرا ز پای بیفتم که در سپردن راه

دو یار من پس از این و دو یاورم هستید

در این زمانه سوزان ، در این کویر سراب

شما دو سایه افتاده بر سرم هستید

به کورچشمی این قیدهای دستوری

هنوز ، دوباره ، باز ، دیگرم هستید

شما دو برگ جدید شکفتن عشقید

گلِ تمام غزل های دفترم هستید

نه این که من پدرم بعد از این ، شما فرزند

به رسم کهنه رفیقان برادرم هستید

هرچند ز خود بریده  نومید خودیم

خوشبین به صلاحیت و تایید خودیم

تا خلق گمان برند با خود خوبیم

هی در پی افتتاح و تمدید خودیم

غم نیست

هرچند دیگر در دلم اندوه و ماتم نیست

حال و هوا و شور و شوق عاشقی هم نیست

فرق فرود و اوج را دیگر نمی فهمم

حتا رسیدن هم برایم حس مبهم نیست

مستم نمی سازد کلام شاعران دیگر

گرچه شراب و شعر ، در اطراف من کم نیست

از مرگ شادی ها ندارم غصّه ای ، هرچند

حتا یکی از روزهایم بی محرّم نیست

با این همه ، با آن که دلگیرم من از عالم،

چشم امیدی هرگزم از اهل عالم نیست

تا آن که شاید این ورق یک روز برگردد

با بی خیالی زنده ام ؛ تا زنده ام ، غم نیست

    چرا یهودیان این قدر قدرتمندند؟! 

دکتر فرخ سلیم

روزنامه نگارمستقل اسلام آبادی

   در تمام دنیا تنها 14 میلیون یهودی وجود دارد ؛ هفت میلیون در آمریکا، پنج میلیون در آسیا، دو میلیون در اروپا و یکصد هزار نفر در آفریقا. در برابر هر یهودی در دنیا ، یکصد نفر مسلمان وجود دارد.با اینحال یهودیان بیشتر از یکصد برابر قدرتمندتر از تمام مسلمانان هستند.آیا هرگزمتعجب نشده اید که چرا؟

 جامعه شناسی افکار عمومی در ایران

  ابراهیم نبوی - پنجشنبه 20 تیر 1387

شاید به این موضوع فکر کردید که چرا در ایران هیچ وقت " نظر" مردم قابل پیش بینی نیست ‏و به همین دلیل هم " نظرسنجی" جواب نمی دهد و بر اساس نظرسنجی علمی هم نمی توان ‏چیزی را پیش بینی کرد. مثلا برخی می گویند حداقل نود درصد مردم ایران مخالف ‏جمهوری اسلامی و طرفدار برکناری حکومت اند، از طرف دیگر تقریبا همه اصلاح ‏طلبان معتقدند که 75 درصد مردم کشور طرفدار اصلاحات اند، و یک واقعیت دیگر این است ‏که جمهوری اسلامی معتقد است که حداقل 99 درصد مردم ایران با تغییر حکومت در ایران ‏مخالفند و طرفدار اسلام و انقلابند.

 کاج حیاط ما

  مامان دیگر حرفی نزد، مثل آن وقت هایی که پدر چیزی را به طرف دیوار پرت می کرد و مامان دیگر چیزی نمی گفت ،ساکت ایستاد و به ظرف های نشسته توی ظرفشویی زل زد.

سه شعر طنز از عقرب الشعرا  :

عجب چیزی است

آن چشم های آبی خون خوار، عجب چیزی است

حقا که لنز تازه سرکار ، عجب چیزی است

حسن خدادادی اگر افسانه شد دیگر

شلوار تنگ و مانتوی قردار، عجب چیزی است

این فعل اگرچه اکثرا با حال می آید

شش حالتش در صیغه سردار ، عجب چیزی است

آن روح قدسی همنشین گر با مدد گردد

داخل شود بی مانتو و شلوار ، عجب چیزی است

آن هاله نوری که دور کله بعضی است

دور از حضور جمله حضار ، عجب چیزی است

***

 فکر سانسور

ای هنرمند مردمان پپه

فکر سانسور این قدر نکنید

بارها کرده اید امضا جمع

فایده داشته مگر نکنید

مهر ارشاد اگر به کاری خورد

وانگهی نام آن اثر نکنید

جز به تایید هسته و این ها

هنر از خود دگر به در نکنید

این همه رنج از هنر برخاست

دنده تان نرم  باد هنر نکنید

بهر تایید این جفنگیات

مهر ارشاد را هدر نکنید

 نادر ابراهیمی

ترانه ای برای ترانه ها

کار تازه ای است به یاد کودکی هایم که از ترانه های ماندگار زندگی ام رنگ و بو گرفته و  گویی هر ترانه ای ،بخشی از  احساسات  جا مانده در لحظه های پر سوز  نوجوانی و جوانی بی سامان مرا، چون دیگرانی بسیار، به دوش  برکشیده ، تا امروز و  فردایم  با خود آورده است .خواسته ام این حس نوستالژیک و از دست دادگی را گفته باشم ؛ بدین امید که اگر به چشم کسی از خوانندگانمان خوش آید ، ما را از خبرش بی خبر نگذارد؛ بادا :

یاد ترانه

از تب ترانه پر بود

شب عاشقانه هامون

شور و ناز و عشوه می ریخت

از لب ترانه هامون

***

مستی  مون تموم نمی شد

ته کوچه سار آواز

لذت خاطره می شد

آخر ترانه ، آغاز

***

توی لحظه لحظه هامون

این همه تیره نبودیم

مثل آدمای مرده

رو به هم خیره نبودیم

***

واژه های عاشقانه

این همه وحشی نبودن

جز به لطف و شرم و احساس

شاعرا   نمی سرودن

 ***

نازنین بانوی شعرا

لیلی شیرین ما بود

عطر وحشی تمنا

توی آسمون رها بود

***

دلمونو جا گذاشتیم

یه جایی گوشه آواز 

سرنگون شدیم من و تو

 به زمین ، از اوج پرواز

***

کو ترانه ای که این دلو دوباره دیوونه کنه

نغمه ای کو که خرابه های غمو میخونه  کنه

***

دیگه آوازی نداریم

سوزی و سازی نداریم

وقتی آوازی نباشه

شوق پروازی نداریم(۲)

چند شعر خوب

  قصه ما

موش به سوراخش مي‌خزد

لاك‌پشت به لاكش

و شترمرغ

سر در شن فرو مي‌كند

اما قناري را اگر بترسانند

مي‌پرد به آغوش آسمان

***************

 اینجا کنار پنجره – تنها نشسته ام

؟

 این روزها سخاوت باد صبا کم است

یعنی خبر ز سوی تو این روزها کم است

اینجا – کنار پنجره – تنها نشسته ام

در کوچه ای که عابر درد آشنا کم است

من دفتری پر از غزلم ، ناب ناب ناب

چشمی که عاشقانه بخواند مرا ، کم است

باز آ ، ببین که بی تو در این شهر پر ملال

احساس ، عشق ، عاطفه ، یا نیست ؟ یا کم است

اقرار می کنم که در اینجا ، بدون تو

حتی برای آه کشیدن ، هوا کم است

دل در جواب زمزمه های "بمان" من

می گفت:"می روم "، که در این سینه جا کم است

غیر از خدا ، که را بپرستم ؟ تو را ، تو را

حس می کنم برای دلم یک خدا کم است

*******************

در غبار خویش

حسن یعقوبی

 

عمریست مثل سايه گمم در غبار خويش

آرام و سرد مي گذرم از كنار خويش

چون ساعتي تكيده و تنها تمام عمر

ماندم به روي طاقچه ي روزگار خويش

گويا كه سال هاست به پايان رسيده ام

مانند شمع سوخته اي بر مزار خويش

خاكستري رها شده ام در نگاه باد

انگار كرده شعله ي آن چشم، كار خويش

دارم قدم قدم به تو نزديك مي شوم

از لحظه اي كه دور شدم از مدار خويش

*****************

کفتارها

 

سعید بیابانکی

 

 

مستان خوشند امشب و هشیارها خوشند

دف ها به رقص آمده و تارها خوشند

یادش به خیر یک دم از این دشت رد شدی

خوش باش ای نسیم که نیزارها خوشند

این خشت ها چقدر ترک خورده اند ...آه

اینجا چه کوچه ای است که دیوارها خوشند

تا این کلاغ های سیه چرده زنده اند

با آن که ناخوشند سپیدارها خوشند ..!

آه ا ی چنار پیر در این بی کسی نمیر

عمری است با تنفس تو سارها خوشند

مارا برادران به کلافی فروختند

ما هم خوشیم چون که خریدارها خوشند

تنها پلنگ زخمی این کوهسارهم

امشب به خون نشسته و کفتارها خوشند ....

*****************

 سلام بر میمون

سیمین بهبهانی

 شنیدم باز هم گوهر فشاندی

که روشنـــفکر را بزغاله خواندی
‏
ولی ایشــان زخویشـانت نبـودند

در این خط، جمله را بیــجا نشـاندی ‏
‏
سخـن گفـتــی زعدل و داد و آن را

به نان و آب مجــانی کشــاندی
‏
از این نَقلت که همچون نُقلِ تر بود

هیاهــو شد عجب توتــــی تکانــدی
‏
سخن‌هایت ز حکمت دفــتری بود

چه کفترها از این دفتر پراندی
‏
ولیــکن پول نفـت و سفره‌ی خلــــق

ز یادت رفت و زان پس لال ماندی
‏
سخن از آسمان و ریسمان بود

دریـــغا حرفـی از جنـــگل نراندی
‏
چو از بزغاله کردی یاد، ای کاش

سلامـی هم به میــمون می‌رساندی

 چند شعر از خودم

     اتفاق   

در دلم احساس سردی  اتفاق افتاده است

پیکرم یخ کرده ، دردی اتفاق افتاده است

باد پوچی می وزد در تار و پود بودنم

مرگ  تدریجی مردی اتفاق افتاده است

تلخ و تنها مردن یک جنگجوی بی غرور

در سر انجام نبردی اتفاق افتاده است

برگ برگ دفترم از این خبر سرگشته اند

ابتذال فصل زردی اتفاق افتاده است

***

این همه تلخی و سردی ، این همه پوچی و درد

 من نمی گویم تو کردی ،اتفاق افتاده است

 هنوز

هنوز گرم شرابم ، هنوز مست غرورم

هنوز خون به دلم می کنند و باز صبورم

هنوز  سایه ام از کوه ها نیامده  پایین

 هنوز لرزه  بر اندام  ره فکنده عبورم

هنوز غرق دریغند کشند بر سر دارم

هنوز همره بیمند کنند زنده به گورم

هنوز عاشقم ، آری ، و ترسشان همه این است

 به شور و شر بکشاند قبیله را شر وشورم

***

و هرگز عشق نمیرد که من ز دولت عشق است

هنوز گرم شرابم ، هنوز مست غرورم  

 ما ... 

 ما ... 

یادگار روزگارانی هستیم

که از مردمانش 

شعر های ناتمامی بر جای مانده

***

 ما...

شعرهای  یادگاری مردمانی هستیم

که از ناتمامی روزگاران

بر جای مانده بودند

***

 ما...

مردمان ناتمامی هستیم

که از روزگاران شعر

به یادگار مانده ایم

***************

 شعری برای قیصر امین پور که با درد زیست و از درد بی دردان مرد:

شهسوار خسته

بعد از تو درد هیچ کس باور نمی شود

یک مرد و این همه درد ٬ دیگر نمی شود

با سادگی نمی توان آتش به شعر ریخت

تلفیق آب٬ آینه٬خنجر نمی شود

ای شهسوار خسته ٬بعد از تو هیچ کس

در سرزمین شعر ما قیصر نمی شود

«حتی اگر نباشی» تنها به حرمتت

نان با بهای شعر برابر نمی شود

شعرت ز قلب ها و یادت ز سینه ها

بیرون نمی شود ٬ جان برادر نمی شود

*************************