ترانه ای برای ترانه ها

کار تازه ای است به یاد کودکی هایم که از ترانه های ماندگار زندگی ام رنگ و بو گرفته و  گویی هر ترانه ای ،بخشی از  احساسات  جا مانده در لحظه های پر سوز  نوجوانی و جوانی بی سامان مرا، چون دیگرانی بسیار، به دوش  برکشیده ، تا امروز و  فردایم  با خود آورده است .خواسته ام این حس نوستالژیک و از دست دادگی را گفته باشم ؛ بدین امید که اگر به چشم کسی از خوانندگانمان خوش آید ، ما را از خبرش بی خبر نگذارد؛ بادا :

یاد ترانه

از تب ترانه پر بود

شب عاشقانه هامون

شور و ناز و عشوه می ریخت

از لب ترانه هامون

***

مستی  مون تموم نمی شد

ته کوچه سار آواز

لذت خاطره می شد

آخر ترانه ، آغاز

***

توی لحظه لحظه هامون

این همه تیره نبودیم

مثل آدمای مرده

رو به هم خیره نبودیم

***

واژه های عاشقانه

این همه وحشی نبودن

جز به لطف و شرم و احساس

شاعرا   نمی سرودن

 ***

نازنین بانوی شعرا

لیلی شیرین ما بود

عطر وحشی تمنا

توی آسمون رها بود

***

دلمونو جا گذاشتیم

یه جایی گوشه آواز 

سرنگون شدیم من و تو

 به زمین ، از اوج پرواز

***

کو ترانه ای که این دلو دوباره دیوونه کنه

نغمه ای کو که خرابه های غمو میخونه  کنه

***

دیگه آوازی نداریم

سوزی و سازی نداریم

وقتی آوازی نباشه

شوق پروازی نداریم(۲)

چند شعر خوب

  قصه ما

موش به سوراخش مي‌خزد

لاك‌پشت به لاكش

و شترمرغ

سر در شن فرو مي‌كند

اما قناري را اگر بترسانند

مي‌پرد به آغوش آسمان

***************

 اینجا کنار پنجره – تنها نشسته ام

؟

 این روزها سخاوت باد صبا کم است

یعنی خبر ز سوی تو این روزها کم است

اینجا – کنار پنجره – تنها نشسته ام

در کوچه ای که عابر درد آشنا کم است

من دفتری پر از غزلم ، ناب ناب ناب

چشمی که عاشقانه بخواند مرا ، کم است

باز آ ، ببین که بی تو در این شهر پر ملال

احساس ، عشق ، عاطفه ، یا نیست ؟ یا کم است

اقرار می کنم که در اینجا ، بدون تو

حتی برای آه کشیدن ، هوا کم است

دل در جواب زمزمه های "بمان" من

می گفت:"می روم "، که در این سینه جا کم است

غیر از خدا ، که را بپرستم ؟ تو را ، تو را

حس می کنم برای دلم یک خدا کم است

*******************

در غبار خویش

حسن یعقوبی

 

عمریست مثل سايه گمم در غبار خويش

آرام و سرد مي گذرم از كنار خويش

چون ساعتي تكيده و تنها تمام عمر

ماندم به روي طاقچه ي روزگار خويش

گويا كه سال هاست به پايان رسيده ام

مانند شمع سوخته اي بر مزار خويش

خاكستري رها شده ام در نگاه باد

انگار كرده شعله ي آن چشم، كار خويش

دارم قدم قدم به تو نزديك مي شوم

از لحظه اي كه دور شدم از مدار خويش

*****************

کفتارها

 

سعید بیابانکی

 

 

مستان خوشند امشب و هشیارها خوشند

دف ها به رقص آمده و تارها خوشند

یادش به خیر یک دم از این دشت رد شدی

خوش باش ای نسیم که نیزارها خوشند

این خشت ها چقدر ترک خورده اند ...آه

اینجا چه کوچه ای است که دیوارها خوشند

تا این کلاغ های سیه چرده زنده اند

با آن که ناخوشند سپیدارها خوشند ..!

آه ا ی چنار پیر در این بی کسی نمیر

عمری است با تنفس تو سارها خوشند

مارا برادران به کلافی فروختند

ما هم خوشیم چون که خریدارها خوشند

تنها پلنگ زخمی این کوهسارهم

امشب به خون نشسته و کفتارها خوشند ....