غزلی برای پسرانم

    سرانجام  پسرانم ، پیروز و پارسا به دنیا آمدند .

 برای آنها غزلی سروده ام     :

ز دوردست ترین ها ، برابرم هستید

فرشتگان نجات مکررم هستید

چرا ز پای بیفتم که در سپردن راه

دو یار من پس از این و دو یاورم هستید

در این زمانه سوزان ، در این کویر سراب

شما دو سایه افتاده بر سرم هستید

به کورچشمی این قیدهای دستوری

هنوز ، دوباره ، باز ، دیگرم هستید

شما دو برگ جدید شکفتن عشقید

گلِ تمام غزل های دفترم هستید

نه این که من پدرم بعد از این ، شما فرزند

به رسم کهنه رفیقان برادرم هستید