پرسه گون

par3gun — Tue, 22 Sep 2009 11:41:18 GMT

غزلی پاییزی ، پیشکش بهار زندگی ام ، همسر مهربان و هنرمندم" زیبا" ، در پنجمین سالگرد پیوندمان

پاییز ، خاطره ای دل فریب بود

فصل شروع نگاهت ، نجیب بود

از زیر مانتویت ، آن آستین سرخ

جام نخست شرابی عجیب بود

آن گونه های وسوسه ، وقت سلام

در دیده ی آدم ، تکرار سیب بود

ای آشناترین ، روزی که دیدمت

دیدم که در دلم ،حسی غریب بود

پاییز آشنایی ، گرچه فریب دل

یک عمر ، خاطره ای دل فریب بود

par3gun — Sat, 12 Sep 2009 10:02:18 GMT

کاش ...

کاش به جای آن که

جنگلی مه گرفته باشی

باغچه ای خندان بودی

تا مردی

از تو گلی بچیند

نه این که در تو گم شود

کاش به جای آن که

کوهی غم زده باشی

تپه شادابی بودی

تا مردی در دامنت بیاساید

نه این که بر دلش سنگینی کنی

کاش به جای آن که

دریایی طوفان زده باشی

چشمه آرامی بودی

تا مردی از تو سیراب شود

نه این که در خود غرقش کنی

کاش به جای آن که

زنی زیبا باشی

دختر کوچک مردی بودی

که دوست داشتن را به تو می آموخت

نه این که بی وفایی هایت را تلافی کند

***

par3gun — Sat, 22 Aug 2009 10:55:18 GMT

به یاد اسماعیل خویی

با درودی دیگر بر اسماعیل خویی عزیز ـ شاعر شعور و خروش جاودان . به واقع از شعر خوب نمی شود گذشت ، حتا اگر چله ای بر آن گذشته باشد . این شعر بلند خویی عزیز را - گستاخانه - کمی کوتاه کرده ام و چون از حافظه نقلش می کنم ، هراسانم که واژه ای از آن را نیز برانداخته باشم . چنین مباد .

می خانگی

از حال من پرسید ،

لبخنده ام خاموش با او گفت :

" من خوبم ، آری

خوب و تنهایم

تنهایم و خوبم ... "

... دیدم نگاهش می رمد

پرسنده و جویا

و دیگری را در پس دود و صدا می جوید او

گویا ...

لبخده ام پژمرد

خاموش تر شد ،

مُرد

خونم خروشان در سکوتم ،

باز دندان بر جگر افشرد :

"تنها منم ، من ، من

موجی جوانم

گیج و سرگشته

صد بار رفته ، صدهزاران بار برگشته "

مثل همیشه

باز اندوهم

گوید :

"شادی پیوستن شما را باد

حتا بزرگی های وارستن شما را باد .

تنها منم

کز جرعه اول

پذیرفتم سرشتم را

تنهایی ام را

سرنوشتم را "

تنها منم

که گریه ام می گیرد از تصویر افتادن

وقتی که می بینم

انبوه شاهینان بی پر را

بر سفره ای از لاشه کرکس "

آن سوی سرد نیمه شب

در کوچه های پرسه و پرسش

تنها منم

ای هرکس ، ای هرکس !

(فروردین ۱۳۴۹- تهران - از کتاب : رهروان دریا )

par3gun — Sat, 22 Aug 2009 09:55:18 GMT

پنج دوبیتی دانشگاهی

۱)

خودش را بچه ای مثبت نشان داد

نشان از بچه های درس خوان داد

شنیدم آخر ترم گذشته ،

یکی دیگر به جایش امتحان داد

۲)

امان از این همه مشروطی تو

و از موهای مثل طوطی تو

از این موها و مشروطی گذشته

مرا دیوانه کرد این شوتی تو !

۳)

به دستش تلفن همراه آمد

و بر تن مانتوی کوتاه آمد

بدین آرایش جشن عروسی ،

چرا ایشان به دانشگاه آمد ؟!

۴)

به دانشگاه رفت و باوری یافت

میان این همه سرها ، سری یافت

از این گونه تعارف ها گذشته ،

خدا را شکر ، خانم شوهری یافت !

۵)

جواب پرسشم را دیر می داد

و هی می برد حرف خویش از یاد

گمان کردم کمی ذهنش خراب است

ولی دیدم : اس ام اس می فرستاد !

***

par3gun — Sat, 15 Aug 2009 12:41:18 GMT

نگاهی به شیوه ای دیرین در خود فریبی و دیگرفریبی در این سرزمین

از چنگال گرگ تا دندان گرگ

حکایت جالبی منسوب است به ابوعیناء از ادیبان ، شاعران و حاضرجوابان مشهور عرب که نابینا نیز بوده است . گویند بامدادی به سویی روانه بود که بوالفضولی می بیندش و با شگفتی بسیار می پرسد : ای ابوعینا ! این تو هستی ؟! در این پگاه به کجا می روی ؟ ابوعینا پاسخ می دهد :

par3gun — Sat, 25 Jul 2009 09:37:18 GMT

به مناسبت یک صد و پنجاهمین سال ترجمه رباعیات خیام

به زبان انگلیسی از سوی فیتز جرالد :

رباعی ای از خودم تقدیم به خیام :

روزی که به کار خلق فرجام دهند

در دوزخ و در بهشت آرام دهند

ای کاش در آن لحظه تشویش به من

یک جرعه از آن باده خیام دهند

نام بلند خیام

شاید در جهان کمتر شاعری توان یافت که همچون خیام ما ، این مایه اندک شعر سروده باشد ، در آن اندک سروده نیز جای تردید فراوان باشد و آن گاه چنان به شاعری نام برآورد که هر جا نامی از نوعی خاص از شعر است ، همگان او را سرآمد آن گونه شعر بشناسند . جاودانگی نام خیام اما ؛ تنها بازبسته توانایی او در این شیوه شاعری نیست ؛ توانایی ای که بازشناسی آن در میان انبوه رباعیات منسوب به او ، دست کم نبوغی هم پایه نبوغ سراینده اش می خواهد .

par3gun — Sat, 18 Jul 2009 11:59:18 GMT

غرلی تازه که هیچ چیز آن تازگی ندارد جز رنج یادآوری خاطراتی که انسان می پندارد دفنشان کرده اما در واقع ، خود زیر آنها دیری است که دفن شده است :

من آرزو ها را به تو بخشیدم و دیدی

از آرزو پر هستی و لبریز تردیدی

امّید با هم بودن و ماندن کنار هم

وقتی فقط از سوی من باشد ، چه امّیدی ؟!

چشمانت از بس در بهار و باغ ها گم بود

قدر گلی را که به تو دادم ، نفهمیدی

دستان گرم و خالی ام را آشیان کردم

هرگز نفهمیدم چرا ننشسته ، رنجیدی

گفتم بیا و سایبانم باش ، ای خورشید !

اما تو در ویرانه ها ، بر خاک تابیدی

تنها همین تصویر از تو یاد من مانده :

در تیرگی ها گم شدی ، با سایه رقصیدی

par3gun — Wed, 17 Jun 2009 11:48:18 GMT

شاید حکایت بسیاری از ما در این روزها باشد :

ما خاموشیم

چونان گلوله هایی که در خشاب خاموشند

یا همچون حیوانی زخم خورده

که خونش

به اندرونش می ریزد !

(ترجمه شعری از ناظم حکمت )

***

غزلی از سال ها پیش که بیشتر مناسب این روزهاست :

با دشنه های خونین ، در انتهای بازی

مست غرور خویشند ، این فاتحان تازی

گردنکشان شکستند در انهنای تقدیر

در زیر چکمه ها مُرد رویای سرفرازی

وا خسروانه دیهیم ، وایا به ایزدی تخت !

برجای هم نشینند: خوکی ، سگی ، گرازی

ما را به هیزمی سوخت ،دیگ دروغ و تزویر

باید بسوزی ای دل ، با سوختن بسازی

این است آن چه با هم دادنند جان ما را :

یک لحظه زنده بودن ، مرگی به این درازی

par3gun — Wed, 21 Jan 2009 13:14:18 GMT

غزلی برای پسرانم

سرانجام پسرانم ، پیروز و پارسا به دنیا آمدند .

برای آنها غزلی سروده ام :

ز دوردست ترین ها ، برابرم هستید

فرشتگان نجات مکررم هستید

چرا ز پای بیفتم که در سپردن راه

دو یار من پس از این و دو یاورم هستید

در این زمانه سوزان ، در این کویر سراب

شما دو سایه افتاده بر سرم هستید

به کورچشمی این قیدهای دستوری

هنوز ، دوباره ، باز ، دیگرم هستید

شما دو برگ جدید شکفتن عشقید

گلِ تمام غزل های دفترم هستید

نه این که من پدرم بعد از این ، شما فرزند

به رسم کهنه رفیقان برادرم هستید

par3gun — Sat, 29 Nov 2008 09:05:18 GMT

رباعی طنزی از سال ها پیش :

هرچند ز خود بریده نومید خودیم

خوشبین به صلاحیت و تایید خودیم

تا خلق گمان برند با خود خوبیم

هی در پی افتتاح و تمدید خودیم